کارت دانشجوییم سوراخ شد... کارت غذام غیر فعال شد... امضاهارو جمع کردم... تعداد واحدهای پاس کردم به 141 رسید...اینا یعنی من از دانشگاه فنی بابل فارغ التحصیل شدم؟!

امروز برای آخرین بار با پرایدم رفتیم دانشگاه و برگشتیم... تو مسیر رفتن دلم گرفته بود...

کم کم همه وسایلمو جمع کردم... یه ساعت پیش پرایدمم خالی کردم.. آخه داریم می فروشیمش... مگه می تونی فائقه رو بی پرایدش تصور کنی؟... سلمان پراید حالا بی پراید شده!

قاشقی که از خونه کاوه تو داشبورت مونده بود... جا سوئیچی ای که ناهید واسم خریده بود... خرس کوچولویی که منان واسم گرفته بود... فندق کوچولوم که هر روز صبح نگام می کرد و می خندید... سگ پشمالو پشت صندلی عقب... سی دیام از شجریان بگیر تا ساسی مانکن... برگه های پارکبان بابل... همشونو جمع کردم و گذاشتم تو چمدونم...همون چمدونی که ۴ سال پیش که فکر می کردم واسه لیسانسم تهران قبول می شم از مشهد گرفته بودم تا وسایلمو توش بذارم...

به در و دیوار اتاقم که نگاه می کنم هنوز چه قدر وسیله دارم که باید همرام ببرم... یعنی میگی این چند تا گل رزیو که از 3 سال پیش تا حالا خشک کردم اگه همرام ببرم خراب می شن؟... یعنی میگی عروسکامو که بعضیاشون مال 6 سالگیمنو نمی تونم با خودم ببرم؟... این آینمو که هر روز صبح خودمو توش نگاه می کنم و آرایش می کنم تازه موقع درس خوندنم توشو نگاه می کنم و به خودم جواب میدم چی؟... ولی همه اینارو که نبرم دفتر خاطراتامو باید ببرم... کتاباییو که باید بخونمو حتما می برم... نامه های دوستامو حتما می برم... کادو های تولدامم تا بتونم می برم... ولی هر کار که می کنم انگار نصفم تو این اتاق 3در 3 میمونه و نصف دیگمه که میره تهران...